سیل غم زندگیم و برد ،وقتی که پل و شکستی

چقدر منتظرت بودم ای چراغ مراد
که خط گمشده‌ام را بياوری به مسير
 
و آمدی و مرا زين خرابه پر دادی
به سمت باز افق‌های روشن تقدير
                           
ميان اين من حال و تو ای من پيشين
تفاوتی است اساسي، قبول کن بپذير
 
گذشت آنچه ميان من و تو بود گذشت
ترا نديده گرفتم، مرا نديده بگير
 
به راز عشق بزرگی وقوف يافته‌ام
مرا مجاب نمی‌کرد عشق‌های حقير
 
پرنده‌ام اينک يک پرنده آزاد
پرنده‌ام آری يک پرنده ...

در کنار تو فنا شدن یعنی زندگی

                                                        و بدون تو زندگی یعنی فنا شدن

تولد تولد تولدت مبارک

                             مبارک مبارک تولدت مبارک

همه به زخم هایشان دستمال می بندند

تو اما ...

به زخمت دل بسته ای

وقتی رفت حاشیه ی درختامون طلایی بود

ماه تو آسـمون ولی قحطــی روشــنایی بود

وقتی رفت هر دوی ما بد جوری دیوونه بودیم

از اونایی که به یاد هر کسی می مونه بودیــم

وقتی یه تیکه از گنبد نیلی کـنده شــد

سرنوشت بازم توی مسابقه برنده شد

وقتی رفت به روش نیاورد اشک من داره میاد

بست چشاش و گفت به من گریه نکن خیلی زیاد

وقتی رفت هر دو مون و گذاشت توی ناباوری

من بهش گفتم حالا اینبار نمیشه که نری؟

وقتی رفت یه عالمه سوالا بی جواب شدن

ماهیا تو تنگای بلورمون عذاب شدن

وقتی رفت دو تا ستاره افتادن روی زمین

من ازش پرسیدم آخرش چیه اون گفت همین

وقتی رفت پاییز بود و خدا بود و طاق کبود

من نبودم زیر طاق آسمون اونم نبود

وقتی رفت غبار نشست رو رویاهای اطلسی

دیگه هیچکسی نشد عاشق چشمای کسی

دیگه رفت درا به روی هردوی ما بسته بود

یه چیزی مثل یه دل این میون شکسته بود

وقتی رفت دریا دیگه به ماهیا نگا نکرد

ماه دیگه در نیومد ستاره ادعا نکرد

وقتی رفت لونه ی هیچ پرنده ای چراغ نداشت

واسه درد دلم هیچکسی رو سراغ نداشت

وقتی رفت فهمیدم این کارا همش کار دله

خط زدم رو آرزوم گفتم نه دیگه باطله

وقتی رفت اشکامو ریختم تا پشیمونش کنم

اما اون گفت نباید اینجوری حیرونش کنم

وقتی رفت پرنده های کوچه بی دونه شدن

عاقلا رفتنشو دیدن و دیوونه شدن

آخرین لحظه گذاشتم سرمو  رو شونه هاش

تا شاید یادش بره دلیلا و بهونه هاش

اما اون تصمیم ارغوانیش و گرفته بود

پیش من بود اما انگار از اینجا رفته بود

وقتی رفت یه قطره اشک ازشهر چشماش جاری بود

همونو ازش گرفتم آخه یادگاری بود

وقتی رفت هیچی  دیگه رفت و ازش بی خبرم

نامشو نوشتم اما کجا باید ببرم؟

بهتر اینه که بریزم اشکامو پشت سرش

تا شاید نباشه واسه همیشه سفرش

کاش باد مسافرش هرکی  سفر کرده داره

کاش بیاد و یه دلو از دلهره در بیاره

خـــــــداحافظ تمامی سفر کرده هامون

کاش خدا بفرسته اونا رو دوباره برامون

از آتشی که بودم خاکستری نمانده

گور پر از پرنده ،اما پری نمانده

از من فقط همینم ،یک سایه خرد وخسته

روزی اگر بیایی این سایه هم شکسته

در بی گریز این غم ، فردای بهتری نیست

از دور دست بهتم،سوسوی باوری نیست

شوق شکفتنم را هرگز کسی نبویید

از پیله ی تن من ،پروانه ای نرویید

شاید فسیل صبرم ،اما هزاره ای نیست

تقدیر ناگریزی،جز صبر چاره ای نیست

ای دیو بی ترحم ،رحمی به حال ما کن

تلخی تبسمت ر ا،وقف زوال من کن